Met stip op 1: ze worden zóóó snel broeds. Sommige hennen gaan op lucht zitten, zonder ooit een ei gelegd te hebben. Anderen gaan zitten na elk 4e ei dat ze gelegd hebben. Ze zijn moeilijk broedsaf te maken, je haalt ze van het nest of de 'lucht', ze doen even wat en als je je omdraait zitten ze weer.
Op de tweede plaats staat: morsen en klieren met voer. Wat ze uit de voerbak 'gehakt' hebben en op de grond valt willen ze niet meer. Vooral hennen kunnen er wat van. Je vult de voerbak en ze gaan als pikhouwelen tekeer en smijten een groot deel om zich heen. Een oplossing hiervoor lijkt (deels) het gebruik van duivenvoerbakken. Dat zijn ronde pvc bakken van zo'n 20 cm doorsnede met een konisch dakje erop en gaten aan de zijkant waar ze hun kop doorheen moeten steken. Omdat die gaten wat hoger zitten heeft hakken geen effect. Wat ook helpt is één soort voer per keer geven, dus of korrel of graan, maar dit werkt niet altijd. Het laten liggen van veel voer en dan gaan roepen: ik wil eten, is ook zoiets dat onder verspilling valt. Ook al is het voer nog prima, ze weigeren het te eten. Wat helpt is een vasten-dagje. Dan gaan ook de graantjes op die er nog in liggen. Het gaat dan niet om graan zoals bijv. boekweit wat ze niet kunnen eten omdat het te scherp is, maar alles wat ze normaal eten en gewoon 'daarom' niet meer willen. We zorgen goed genoeg voor onze Serama's dus een dagje eten opruimen kan helemaal geen kwaad.
Derde plaats van ergernissen: het schoonmaken van hokken en kooien. Ze blijven altijd om je heen lopen, als je niet uitkijkt stap je bovenop ze. Als ze in het hok blijven tijdens het schoonmaken en je veegt het strooisel (dat soms voor een groot deel uit verspild voer bestaat) op een hoop om op te nemen dan zien ze weer van allerlei interessants en krabben je hoop uitelkaar.
De vierde plaats wordt ingenomen door het pesten wat sommige hanen en hennen doen. Ze nemen daarvoor uiteraard kleinere collega's. Soms is een haan of hen onmogelijk te handhaven want ze terroriseert de hele groep. Zet je haar of hem in een andere groep dan lijkt het wel of dit nare gedrag is overgeslagen op de achterblijvers want die gaan elkaar dan te lijf. Zo'n pester in een nieuwe groep doet het redelijk, hij of zij komt in z'n eentje aan en moet zich verweren tegen de rest, dan is het snel over, de Serama onderwerpt zich en de rust is hersteld.
Ook op de vierde plaats:
moeite met het uitbroeden van de eieren. Sommige hennen leggen eieren die dan weer wel en dan weer niet uitkomen. Zie artikel over problemen met uitbroeden.
De vijfde plaats is dat ze niet kei-winterhard zijn. Als het te bar wordt neem je geen risico's en doe je ze naar binnen. Sommige Serama's wonen zodoende een deel van de winter binnen met alle extra schoonmaakwerk (stof) van dien.
Op de tweede plaats staat: morsen en klieren met voer. Wat ze uit de voerbak 'gehakt' hebben en op de grond valt willen ze niet meer. Vooral hennen kunnen er wat van. Je vult de voerbak en ze gaan als pikhouwelen tekeer en smijten een groot deel om zich heen. Een oplossing hiervoor lijkt (deels) het gebruik van duivenvoerbakken. Dat zijn ronde pvc bakken van zo'n 20 cm doorsnede met een konisch dakje erop en gaten aan de zijkant waar ze hun kop doorheen moeten steken. Omdat die gaten wat hoger zitten heeft hakken geen effect. Wat ook helpt is één soort voer per keer geven, dus of korrel of graan, maar dit werkt niet altijd. Het laten liggen van veel voer en dan gaan roepen: ik wil eten, is ook zoiets dat onder verspilling valt. Ook al is het voer nog prima, ze weigeren het te eten. Wat helpt is een vasten-
Derde plaats van ergernissen: het schoonmaken van hokken en kooien. Ze blijven altijd om je heen lopen, als je niet uitkijkt stap je bovenop ze. Als ze in het hok blijven tijdens het schoonmaken en je veegt het strooisel (dat soms voor een groot deel uit verspild voer bestaat) op een hoop om op te nemen dan zien ze weer van allerlei interessants en krabben je hoop uitelkaar.
De vierde plaats wordt ingenomen door het pesten wat sommige hanen en hennen doen. Ze nemen daarvoor uiteraard kleinere collega's. Soms is een haan of hen onmogelijk te handhaven want ze terroriseert de hele groep. Zet je haar of hem in een andere groep dan lijkt het wel of dit nare gedrag is overgeslagen op de achterblijvers want die gaan elkaar dan te lijf. Zo'n pester in een nieuwe groep doet het redelijk, hij of zij komt in z'n eentje aan en moet zich verweren tegen de rest, dan is het snel over, de Serama onderwerpt zich en de rust is hersteld.
Ook op de vierde plaats:
moeite met het uitbroeden van de eieren. Sommige hennen leggen eieren die dan weer wel en dan weer niet uitkomen. Zie artikel over problemen met uitbroeden.
De vijfde plaats is dat ze niet kei-
Als zesde op de lijst van ergernissen staat het doorgroeien van nagels en snavels. Dit kan ook gebeuren als ze wel buiten kunnen lopen zoals gewone kippen, dan zouden ze dus ook moeten 'slijten'. Dat gebeurt niet altijd want sommige nagels groeien in een krul opzij of omhoog! Serama's die binnen zitten voor winteropslag hebben sowieso last van lange nagels en het is onvoorstelbaar hoe snel die kunnen groeien. De nagels knippen is het makkelijkste met z'n tweetjes vooral die gekrulde nagels, en als je het alleen moet doen lijkt de Serama dat aan te voelen, flink spartelen en een gekrulde nagel knippen is moeilijk, dus nagelsknippen is een vervelend klusje in je eentje. Bij sommige BinnenSerama's moeten de nagels echt elke maand geknipt worden.
Zevende ergernis: het steeds weer bouwen en maken van plekken voor broedse hennen, apart hokje voor een klierkop, het maken van plek voor opgroeiende kuikens wat, omdat Serama's het hele jaar gefokt kunnen worden, elke keer weer aanpassingen vergt gezien de weerssituatie.
Op de achtste plaats staat: het loslaten van de Serama. Of het nu gaat om verkopen omdat ze niet in het fokprogramma passen of het loslaten omdat ze oud worden, dan ziek en tenslotte sterven terwijl je machteloos staat. Vooral het verkopen stuit nogal wat tegen de borst, althans, die mensen die echt van hun Serama's houden. Je broedt het ei uit, verzorgt het kuiken tot een jong dier, je bent er veel mee bezig en als de Serama zo'n maand of 6 á 7 is zie je dat hij of zij niet past. Het kan heel moeilijk zijn zo'n dier toch te verkopen, je kunt niet elke Serama houden. De enige troost is dat ze naar een goed ander huis gaan. Dit wordt voor een deel gegarandeerd door de relatief hoge prijs, daar zijn mensen dan wat zuiniger mee dan een kipje dat ze gratis krijgen of voor een paar euro. Mensen die voor Serama's kiezen doen dat wel bewust, o.a. vanwege de nadelen t.o.v. gewone kippen, maar de voordelen zoals het leuke karakter wegen daar ruimschoots tegenop.
Negende op de lijst van ergernissen is dat je ze altijd goed moet beschermen. Ze zijn kwetsbaar, het zijn eenhapscrackers voor een hond of kat. Een Serama die gewend is aan honden doet er geen stap voor opzij. Ook niet als ze met een noodvaart aan komen stuiven. Eerder nog zal een Serama zo'n hond die z'n neus in de veren steekt een pik in de neus geven. Verder letten ze niet altijd goed op, los laten lopen is vragen om problemen, dus altijd opgesloten houden achter gaas en onder netten. Verder zijn ze kwetsbaarder voor ongedierte vanwege hun kleine formaat en sommigen kunnen niet tegen kou.
Op tien iets wat je eerder verwacht bij watervogels: het mengen van water en voer! Er zijn meerdere Serama's die of hun voer in de drinkbak kieperen of water naar de voerbak brengen. Nadeel hiervan is dat ze het een poosje later niet meer willen eten. Hoewel dit valt onder verspilling van voer op de tweede plaats, is dit toch een rare vorm van verspilling die je niet vaak tegenkomt bij kippen. Het is een typische SeramaKwaal dus: water en voer mengen...
Zevende ergernis: het steeds weer bouwen en maken van plekken voor broedse hennen, apart hokje voor een klierkop, het maken van plek voor opgroeiende kuikens wat, omdat Serama's het hele jaar gefokt kunnen worden, elke keer weer aanpassingen vergt gezien de weerssituatie.
Op de achtste plaats staat: het loslaten van de Serama. Of het nu gaat om verkopen omdat ze niet in het fokprogramma passen of het loslaten omdat ze oud worden, dan ziek en tenslotte sterven terwijl je machteloos staat. Vooral het verkopen stuit nogal wat tegen de borst, althans, die mensen die echt van hun Serama's houden. Je broedt het ei uit, verzorgt het kuiken tot een jong dier, je bent er veel mee bezig en als de Serama zo'n maand of 6 á 7 is zie je dat hij of zij niet past. Het kan heel moeilijk zijn zo'n dier toch te verkopen, je kunt niet elke Serama houden. De enige troost is dat ze naar een goed ander huis gaan. Dit wordt voor een deel gegarandeerd door de relatief hoge prijs, daar zijn mensen dan wat zuiniger mee dan een kipje dat ze gratis krijgen of voor een paar euro. Mensen die voor Serama's kiezen doen dat wel bewust, o.a. vanwege de nadelen t.o.v. gewone kippen, maar de voordelen zoals het leuke karakter wegen daar ruimschoots tegenop.
Negende op de lijst van ergernissen is dat je ze altijd goed moet beschermen. Ze zijn kwetsbaar, het zijn eenhapscrackers voor een hond of kat. Een Serama die gewend is aan honden doet er geen stap voor opzij. Ook niet als ze met een noodvaart aan komen stuiven. Eerder nog zal een Serama zo'n hond die z'n neus in de veren steekt een pik in de neus geven. Verder letten ze niet altijd goed op, los laten lopen is vragen om problemen, dus altijd opgesloten houden achter gaas en onder netten. Verder zijn ze kwetsbaarder voor ongedierte vanwege hun kleine formaat en sommigen kunnen niet tegen kou.
Op tien iets wat je eerder verwacht bij watervogels: het mengen van water en voer! Er zijn meerdere Serama's die of hun voer in de drinkbak kieperen of water naar de voerbak brengen. Nadeel hiervan is dat ze het een poosje later niet meer willen eten. Hoewel dit valt onder verspilling van voer op de tweede plaats, is dit toch een rare vorm van verspilling die je niet vaak tegenkomt bij kippen. Het is een typische SeramaKwaal dus: water en voer mengen...
