Serama’s komen uit tropische (Maleisië) en sub-tropische (Amerika, Jerry)
gebieden en moeten beschermd worden tegen de kou.
*****
Serama’s hebben relatief weinig onderdons,
daarom kunnen ze ‘s winters niet buiten blijven zoals gewone kippen.
*****
Serama’s hebben een laag gewicht, daarom zijn ze snel ‘opgebrand’ en
houden ze het niet lang vol in de kou.
****
Iets van dergelijke strekking schreef ik in 2006 op deze site die ik toen maakte om zoveel mogelijk informatie te geven over het nieuwste kipje: de Serama.
Ik had dieren van Jerry Schexnayder uit Amerika die in de staat Louisiana woont. Louisiana heeft in het zuiden, tegen de golf van Mexico aan een sub-tropisch klimaat. In de winters vriest het bijna nooit en als het een keer -4C of -5C wordt dan is hij geheid weer een paar Serama’s kwijt. Doorgaans de zijdevederigen.
De dieren die van Jerry kwamen heb ik dus altijd verwarmd gehouden in de winter. Vooral in het begin, het waren namelijk de enige Serama’s op het Europese continent! Poeh wat was ik er zuinig op, ik rende tijdens de eerste winter elke paar uur naar boven om te kijken of de temperatuur niet onder de 5C+ kwam, er stond een kacheltje dat automatisch de garagezolder op de juiste temperatuur hield maar dat vertrouwde ik niet...
De eerste Serama’s die hier geboren werden hield ik de daarop volgende winter ook boven nul. Er was echter een groepje hanen dat niet voldeed qua type en dat zat buiten. Die dieren waren in het voorjaar geboren en hadden ook de
Shirley Gilbert woont bij Mount St.Helen en ze laat haar Serama’s gewoon naar buiten als het niet al te koud is (tussen de -9 en -12C) hoewel ze niet langer buiten blijven dan zo’n 15 tot 20 minuten. In de schuur houdt ze de temperatuur rond de 10C voor zichzelf en om het water niet te laten bevriezen. Bij haar is haar grootste zorg het voorkomen van bevroren kammen.
In Amerika zijn ze het er allemaal over eens dat elk buitendier bij een temperatuur van rond de -30C wel wat warmte kan gebruiken, dan gaat het om gewone kippen, kalkoenen, konijnen, schapen etc. Ik krijg de rillingen over m’n rug als ik dit zit te schrijven, min DERTIG! Min 7 is al ‘onmenselijk’....
Rob Dalman woont in South Dakota, het wordt daar ‘gewoon’ regelmatig tussen de -20 en -30C in de winter. Bij windchills zakt de temperatuur naar -50. Dan bevriest je adem in je wimpers en heb je dus een probleempje. In South Dakota staan bijna geen bomen dus de wind heeft daar vrij spel. Hij is een geïsoleerde verwarmde schuur aan het bouwen op zijn nieuwe locatie, maar voorlopig zitten z’n Serama’s zonder bijverwarming in een schuur (ook A en B dieren). Naar buiten kunnen ze niet want er ligt ruim 10cm sneeuw. Als de sneeuw op hun voetjes komt bij zulke lage temperaturen dan bevriezen ze. Hij heeft niet de indruk dat ze last hebben van deze temperaturen, overdags is het dan zo rond de min 5 tot min 10. Zijn hennen blijven doorleggen bij -6C. Wel merkt hij dat de Serama’s het minder aangenaam vinden als er grote temperatuurs-schommelingen zijn. Dus van een kwakkeldagje rond de -4

herfst meegemaakt. Ze waren nogal flink aan de maat met hun ca. 500 - 550 gram, zoiets als een kleine kriel en zodoende nam ik met hen de proef op de som.
Die winter werd het nooit echt steenkoud. Een paar graadjes vorst doorstonden ze prima. De eerste sneeuw was wel wat schrikken, hoewel die al snel weggesmolten was.
Hoe meer Serama’s ik kreeg hoe makkelijker ik werd. De haantjes die buiten zaten kregen gezelschap van nog meer haantjes, die wel lief maar niet mooi of te groot waren. Die dieren leken het nog beter te doen dan de Serama’s in de winteropslag!
De BinnenSerama’s gingen in oktober naar binnen en kwamen pas weer in april of mei buiten. Dat was ook wel te zien aan ze! Omdat ik silicium dioxyde door het bodemstrooisel deed tegen bloedmijt en veerluis leken de gladvederigen altijd wel zijdevederigen zo gerafeld waren ze. Dat spul droogt uit als de neten en daar kan een kipje niet tegenop poetsen.

In dit groepje Serama’s zit een hen die het koud heeft. Ze zit inelkaar gedoken met ingetrokken kop. Deze dame zit nu dus binnen. Ze is ook wel een stukje kleiner dan haar collega’s. Zo ziet dus een Serama eruit die het koud heeft.
De bruine hen heeft het ook duidelijk koud. Ze heeft niet in de gaten dat ik rondloop. Dit hele groepje moet eigenlijk naar binnen want ze zijn allen zo rond de 350-400 gram dus niet bepaald groot. Als ze me door heeft gaat de kop omhoog en ze loopt naar me toe. Je moet een Serama dus wel verrassen om te kunnen zien of ze het koud heeft want ze kwam gewoon naar me toe lopen. Ook deze dame is naar het schapenhokverhuisd.

Ondertussen zagen de BuitenSerama’s er strak en glanzend uit. Hmmmm, dat zette me toch aan het denken maar ik durfde geen risico’s te nemen.
De winter 2008 - 2009 verliep niet bepaald zoals je mag verwachten bij een wereldwijde opwarming van de aarde.
Het begon al in oktober dat de 15e 2008 de temperatuur zakte tot -4C. Dit bleek fataal te zijn voor drie jonge Serama’s die in mei van dat jaar geboren waren. Ze zaten met een stel moeders en vader in een buitenhok. Die lagen stijf onder de ouders de volgende ochtend. Al eerder die maand had ik 2 jonge Serama’s verloren die het grote lood legden bij +5C.... Dus dat afharden was niet gelukt, ook al waren deze jonge dieren buiten geboren.
In december 2008 ging het nog harder vriezen. Er lag ijs op de drinkers in de schuur en de garage maar de Serama’s hielden zich goed. Toch haalde ik rond de kerst de groep buitenhanen naar binnen, om vorstbijt aan de kammen te voorkomen. Eentje bleef buiten, Heertje (de ganzenhoeder). Hij had zichzelf uit de groep gehaald en leefde los in de voortuin. Hij sliep in de meidoorn tegenover m’n kamer en ik zag hem daar op ooghoogte zitten. Toen het weerbericht zei dat het die nacht tot -15C zou worden heb ik hem diezelfde nacht nog uit de boom
Het is waar ik nu woon vrij vlak en open dus het waait behoorlijk. Het leven van de Serama’s speelt zich hoofdzakelijk in de luwte van de ton en rond de voerbak af.
Ik probeer het randje van de drinktoren ijsvrij te houden, dit doe ik door elke paar uur met een gietertje heet water het randje te ontdooien. Binnen 2 uur ligt er weer een laagje ijs op, maar de meesten hebben nu door dat je dat kapot kunt pikken.
ineens naar dagtemperaturen van -15C. Hij is ervan overtuigd dat het een kwestie van wennen is. Zijn dieren hebben ook dik onderdons.
Toni Buzzard woont in West Virginia en ze heeft gloeilampen in de schuur hangen. Dat is de enige warmtebron. De Serama’s lopen gewoon rond, ook buiten en het zijn de Zijdehoenders die ‘lampklevers’zijn. Ze heeft ook een olieradiator staan, maar meer voor zichzelf dan voor de kippen omdat ze (net als ik) een gloeiende hekel aan kou heeft.
Cathy Garello (Monroe, Michigan), heeft deze zomer dieren rechtstreeks van Jerry gekregen, die dus geboren zijn in sub-tropisch klimaat. Ze heeft een 250W gloeilamp voor warmte in haar geïsoleerde hok hangen. Als de deur openstaat waait het wel naar binnen, maar de Serama’s voelen zich goed en lopen bij -6C buiten rond. Ze geeft warmte bij omdat de Serama’s gewend zijn aan het zuiden.
De dag dat ze dit schrijft is het -1C en de kuikens van 3 maanden oud lopen buiten. De Serama’s kunnen zelf kiezen of ze binnen of buiten lopen. Een haantje heeft wat vorstschade maar hij heeft er een hekel aan om ingevet te

De korrels vallen niet meer in de smaak met dit weer, ze eten meest graan en zaad, die korrels mikken ze gewoon uit het voerbakje (ding voor duiven). Muizen weten ook waar ze de voordeur van hun hol moeten maken met dit weer....
worden, hij slaapt tussen twee Plymouth Rocks nu. Haar enige angst is dat de stroom uitvalt, wat daar nog weleens gebeurt.
Darryl Romney uit Utah doet de Serama’s naar binnen en hij verwarmt de schuur met een olieradiator. Hij heeft ze drie hoog in kooien zitten. In de bovenste kooien is het rond de 10C en de onderste -1C. Hij ziet duidelijk verschil in activiteit. De bovenste Serama’s zijn de hele tijd bezig met scharrelen, badderen en rondlopen en de Serama’s in de onderste kooien zitten op een rijtje op de stok en doen weinig. Het komt ook op hem over dat hoe drukker het in de kooi is, des te leuker ze het vinden, dus hoe meer Serama’s hoe meer lol onderling... Omdat het hem niet aanstaat dat de onderse Serama’s weinig doen gaat hij daar iets aan doen. Iemand suggereerde een plafond ventilator op te hangen om de warme en koude lucht meer te mixen. Dat had Tony al eens geprobeerd, ze had een ventilator op batterijen een beetje dicht boven de olieradiator gezet, het boeltje was toen gaan smelten....
Heeft u ook DiepvriesSerama’s?
Stuur als u dat leuk vindt een foto of meerdere per mail, dan kunnen ze hierbij gezet worden of op een aparte fotopagina als het er meer zijn.
Sigrid van Dort
16 december 2009

Wat opvalt is dat de Serama’s steeds op één poot staan. Om de beurt tillen ze hun voeten op en gaan op de ander staan. Het is duidelijk dat ze koude voeten hebben!
gegooid met een tak en naar binnen gedaan. Hij had wel wat vorstschade opgelopen in de nachten ervoor. De puntjes van de kam werden paars en nu ziet hij er ‘strak getrimd’ uit, het stoort niet.
De buitenhanen waren allemaal nogal forse dieren. De jonge Serama’s waren rond de 200-300 gram, die stierven al van de kou bij +5C ondanks dat ze in een groep zaten.
Conclusie: hoe groter de Serama, hoe beter hij tegen de kou kan. Vaseline op de kam smeren als het kouder wordt dan zo’n graad of -7C.
Door m’n gedwongen verhuizing in oktober zijn de Serama’s buiten gebleven in hun wijnvat hokken. Hier waait het nogal, dus naast gewone kou heb je ook nog de ‘windchill’ temperatuur, de gevoelstemperatuur.
De grotere Serama’s van tussen de 450 - 500 gram zitten allemaal nog buiten en ook nog wat kleintjes hoewel ik er twee binnen heb gehaald vanmiddag.
Uiteraard zijn mijn ervaringen niet maatgevend dus ik ging naar Amerika om te vragen hoe de Serama’s in het noorden het doen. De antwoorden varieerden want daar zitten ook mutsen zoals ik die nogal snel bezorgd zijn.
Edgar Mongold (Serama keurmeester) woont in de staat Washington. Hij houdt z’n Serama’s zonder verwarming, m.u.v. de jonkies natuurlijk. Hij voert ze wel veel mais bij.
De Serama’s doen het prima bij -10C. Als de gevoelstemperatuur rond de -20C ligt blijven ze wel uit de wind....


De Orpingtonkrielen en de ChaboChaborama’s en Chabo’s hebben nergens last van. Zelfs de zijdevederige ChaboChaborama’s lijken zich prima te voelen.
Conclusies van het bovenstaande:
De Serama’s passen zich aan aan het klimaat waarin ze wonen na een paar generaties.
*****
Ze ‘doen’ het onverwarmd bij -20 en anderen sterven bij +5C graden.
*****
Kijk goed naar de Serama of hij/zij zich lekker voelt.
*****
Een koude Serama zit stil met de kop ingetrokken (zie foto witte en bruine hen)
*****
Een Serama in de kou doet z’n ding, maar als je langskomt zul je niets anders in het gedrag merken.
*****
OBSERVEER de Serama’s goed.
*****
Zorg ALTIJD voor onbevroren WATER en ruim voldoende VOER.
*****
Geef meer mais bij.
*****
Kijk of de Serama een andere voerkeuze heeft bij kou en pas dit aan.
*****
Controleer de kammen, worden de puntjes paars, smeer dan in met vaseline.
Het is niet de kou die kammen doet invriezen maar neerslaand vocht (adem).
*****
Zo komen DiepvriesSerama’s goed de winter door!

Sommige groepen Serama’s hebben twee voerbakken tijdens vriesweer. Als het niet vriest doen ze anderhalve dag met eentje, nu eten ze er twee in een dag leeg, écht leeg, met z’n twaalven. Ze eten bijna de hele dag door. DiepvriesSerama’s scheelt stookkosten, maar je voer gaat wel twee keer zo snel er doorheen. Ik voer op ca. 100 stuks nu 40 kilo (zak is 20 kg) per week waarvan 3/4 sierhoendergraan (Kenner van Welkoop) en Gra-mix (Versele Laga). In dit graan zit meer mais dan in tortelduivengraan. Korrel laten ze links liggen als het vriest. Maar de BinnenSerama’s eten weer wél korrel.....
P.S. from Rob:
However I know of at least 2 people who have free range peacocks, guineas and chickens they go in and out all year round here.. Needless to say theres a few toes missing... Otherwise make it..