De staart van de Seramahaan is z’n pronkstuk. Is die staart niet in orde dan is de hele Serama niet in orde want dan klopt het silhouet niet meer.
Het is niet alleen een foute staartdracht die de Serama kan verpesten, zoals een overklapstaart of een staart die scheef staat ook al is hij mooi rechtop, of een haan die z’n staart zo’n beetje achter zich aansleept.

Er zijn talloze oorzaken voor een foute staartdracht
Overklapstaart komt door een verkeerde lichaamshouding, de Serama is teveel gedoken vanuit het heupgewricht, dat zijn dieren die rondlopen als een duikboot. Als je ze achterover forceert lijkt de staart goed, maar de Serama kukelt dan bijna om, hij heeft geen balans in die houding.
Het witte haantje op de voorkant van het Serama Rasboekje, rechtsonder is zo’n overklapstaart maar hem lukt het wel om achterover/rechtop te staan, dus is een twijfelgeval, je kunt het wel zien als je erop let. Dus de mate van, is ook van belang. Een plat naar achteren gedragen staart, zoals een fazant, kan komen door de plaats die de haan in de pikorde van een groep heeft waarin meerdere hanen zijn, hij maakt zich klein, is onderdanig. Een plat gedragen staart kan ook komen door ongedierte (luis bij de staartwortel of noorse bloedmijt onder de cloaca die ook boven de cloaca bijt) maar ook omdat de staartbotjes niet goed staan en de staart domweg niet hoger gedragen kan worden. Een haan laat z’n staart hangen als hij zich niet lekker voelt, maar ook als hij in de regen zit.
Een scheve staart kan komen doordat de staart te zwaar is voor de jonge haan die volop in de groei is, en bij een oudere Serama (ouder dan een ruim een jaar) staan de staartbotjes gewoon scheef, of de lendenen zijn scheef gegroeid.
De staart van de Seramahaan is dus graadmeter voor z’n gezondheid, mentale staat en bouw.

Slappe doorgebogen sikkels
Of de hanenstaart nou recht of scheef staat, laag of hoog gedragen wordt, het model van de staart wordt bepaald door de veren die erin zitten. De twee hoofdsikkels die uitsteken boven de rest van de staart zijn sabelvormig, daarmee wordt bedoeld dat ze in een lichte kromming rechtop en dan ietsje naar achteren gaan. De bijsikkels dekken de hoofdstaartstuurveren af en het moeten er niet teveel, en niet te weinig zijn. Qua formaat passen ze bij de hoofdsikkels én de hoofdstaartstuurveren en die hele pluim bijelkaar past weer bij de rest van de Serama.

Dit haantje is nogal een twijfelgeval, de kromming van de sikkels is iets teveel de boog naar achteren zet al in direct als de veer uit de staart komt. Hij heeft niet teveel bijsikkels, ze zijn wel wat rommelig.

Zelfde haantje als hier recht boven, de breedte van de veren is goed te zien.

De ‘butterscotch’ hierboven heeft een goede staart, zowel qua veervorm als qua dracht. Hoewel hij iets voorover loopt blijft de staart goed verticaal staan. Het is niet moelijk voor te stellen dat zijn kam de staart kan raken als hij zich mooi en trots maakt. Dat kan deze beter dan die hier recht boven staat omdat de hoofdsikkels naar achteren wijzen in plaats van eerst een stukje recht omhoog.

Als de sikkels, zowel de hoofdsikkels als de bijsikkels doorgebogen zijn, dan lijkt de Serama verdacht veel op een Hollandse Krielhaan.
Kijk maar eens naar het haantje op de foto hieronder.
Hij heeft ook nog een ‘standaardmatige kleur’: oranje geschouderd zilverpatrijs. Lijkt dat haantje op een Serama?
Hij is het toch echt wel! Volbloed!

Lengte zadel van de haan
Naast de vorm en houding van de staart speelt ook de lengte van het zadel een rol bij hoe de staart aan het lijf vast zit. Als het zadel te lang is, kan de staart nooit in een scherpe V gedragen worden. De rug van een Serama loopt schuin af naar beneden, er is niet één stukje horizontaal.
Dat was ooit een fout in de Serama’s maar dat is er als het goed is allang uitgefokt door selectie.

Schuin aflopende rug van de haan
Door de schuin aflopende rug van de haan lijkt het zadelbehang uit het halsbehang te komen. Door kleurverschil zie je wat hals- en wat zadelbehang is, maar het moet één waterval van smalle lange veren zijn.
Hierdoor lijkt het alsof de staart uit de schouder komt in het meest ideale geval. En dat is de volgende stap na het wegfokken van een horizontaal stuk in de rug.
Door het schuin aflopend fokken van de rug blijft er in de hennen genoeg ruimte over om eieren te maken, de lengte van de rug is niet minder geworden, de rug is alleen visueel korter geworden. Bij een echt korte (horizontale) rug is dit niet meer mogelijk. Dit is gebeurd in Amerika en daaruit is een lesje getrokken.

Bij hennen valt het niet zo op als de rug een klein stukje horizontaal is, maar bij hanen des te meer. Dus via de hanen is er makkelijker te selecteren een horizontaal stuk in de rug niet door te geven aan de volgende generatie. Als hanen een horizontaal zadel hebben stoort het ook veel meer. Bovendien produceert een haan veel meer nakomelingen met zijn eigenschappen dan een hen. Het is dus niet handig een haan met een horizontale rug bij meerdere goede hennen te zetten. Het euvel zal hierdoor nog jaren blijven terugkomen.

Alleen bij een schuine rug, verticaal inelkaar overvloeiend sierbehang en een voldoende stijl opgaande staart, is de Seramahaan in evenwicht en komt het hij het meest tegemoet aan de standaard en het typerende silhouet van de Serama wat hem onderscheidt van alle andere rassen.

Naarmate een haan ouder wordt, zal hij zichzelf beter gaan dragen en zal hij ook zijn staart als balans gaan gebruiken. Deze haan is 2,5 jaar, het butterscotch
haantje erboven is 10 maanden.